- 3506
- 2019/01/18 - 11:35
- 62 views
تاکنون دیدگاه های مختلف و متنوعی در خصوص توسعه جوامع روستایی مطرح شده است. ولی در عمل، تقریبا تمامی اقدامات انجام گرفته جهت توسعه مناطق روستایی، بیشتر یک یا چند جنبه خاص از زندگی روستایی را مورد توجه قرار داده و سایر جوانب توسعه را نادیده انگاشته اند. عمدتا هم توسعه اقتصادی جوامع روستایی تمرکز اصلی بوده و سایر جنبه ها تحت تاثیر آن قرار گرفته اند. حال آنکه توسعه همه جانبه شامل بخش های متعدد اقتصادی،[…]
تاکنون دیدگاه های مختلف و متنوعی در خصوص توسعه جوامع روستایی مطرح شده است. ولی در عمل، تقریبا تمامی اقدامات انجام گرفته جهت توسعه مناطق روستایی، بیشتر یک یا چند جنبه خاص از زندگی روستایی را مورد توجه قرار داده و سایر جوانب توسعه را نادیده انگاشته اند. عمدتا هم توسعه اقتصادی جوامع روستایی تمرکز اصلی بوده و سایر جنبه ها تحت تاثیر آن قرار گرفته اند. حال آنکه توسعه همه جانبه شامل بخش های متعدد اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، ایدئولوژیکی، سیاسی، فنی و بومی-محیط زیستی می باشد؛ و توجه به تک تک این بخش ها لازمه یک توسعه پایدار و بدور از تبعات و عواقب بعدی می باشد.
فرآیند توسعه در روستای بیلند هم از همین الگوی غلط رایج پیروی نموده است و بسیاری از بخش های توسعه در طی سالیان گذشته تحت تاثیر این الگوی غلط، یا نادیده گرفته شده اند و یا حرص و ولع توسعه شدید اقتصادی و شهر شدن روستا به نابودی منابع محلی منجر شده است. طرح هادی روستایی در بیلند اگرچه منجر به توسعه چشمگیر اقتصادی روستا شده است، ولی این توسعه به قیمت نابودی بسیاری از ابنیه تاریخی و جلوه های فرهنگی روستا تمام شده است. امری که اگر با نگاه کارشناسانه و برنامه ریزی درست انجام می گرفت، امروز قادر بودیم در کنار خیابان های شیک آسفالته به پیشینه تاریخی و فرهنگی خود نیز ببالیم. این نگاه غیرکارشناسانه تا همین سال های اخیر نیز ادامه داشته است. قطع بی مورد و بدون نیاز درختان خیابان بهشت و نابودی برج تاریخی خیابان شهید پوررضا نمونه های اخیر، از این نگاه یک جانبه و بدور از دید کارشناسی به فرآیند توسعه هستند.
علاوه بر این، آمار بالای ترک تحصیل و افت شدید تحصیلی دانش آموزان روستا در دوران دبیرستان در کنار افزایش استعمال دخانیات، اعتیاد و سایر آسیب های اجتماعی نشان دهنده آنست که ما نتوانسته ایم از لحاظ اجتماعی و فرهنگی سرگرمی، الگوها و بسترهای لازم را برای نوجوانان و جوانان روستا فراهم کنیم. از طرف دیگر با نگاه به نحوه مشارکت افراد روستا در انتخابات مختلف و نحوه برگزیدن مسئولان محلی و منطقه ای می توان به خوبی عدم توسعه تفکرات سیاسی و اجتماعی اهالی را مشاهده نمود. همچنین مدارس روستای ما دارای کمترین امکانات آموزشی و پروشی هستند و اکثر کلاس های درس مدارس در شان روستایی با این جمعیت و امکانات اقتصادی اجتماعی نیست؛ امری که با کمی آگاه سازی و تشویق خیرین محلی می توانست رفع گردد.
لذا از همه مسئولان، اهل فکر و دلسوزان محلی تقاضا می شود که با پرداختن به مسائلی از این دست در کنار توسعه اقتصادی و تلاش برای شهر شدن بستری را برا ی توسعه همه جانبه و پایدار که منجر به زندگی بهتر برای همگی اهالی خواهد بود را فراهم نمایند.
محمد رسول صادقی ملکی | منتشر شده در شماره ۲۱ نشریه دیار بهلول (زمستان۹۷)
